You see me

مرا می‌بینی و هر دم زیادت می‌کنی دردم

You see me, and every moment you add to my pain;

تو را می‌بینم و میلم زیادت می‌شود هر دم

I see you, and every moment my longing grows.

به سامانم نمی‌پرسی، نمی‌دانم چه سر داری

You do not ask how I am; I do not know what you have in mind;

به درمانم نمی‌کوشی، نمی‌دانی مگر دردم؟

you make no effort to heal me; do you not know my pain?

نه راه است این که بگذاری مرا بر خاک و بگریزی

This is no way, to leave me on the dust and run;

گذاری آر و بازم پرس تا خاک رهت گردم

pass by again and ask after me, so I may become the dust of your road.

ندارم دستت از دامن، به جز در خاک و آن دم هم

I will not take my hand from your hem except in the grave, and even then,

که بر خاکم روان گردی بگیرد دامنت گردم

when you walk over my grave, my dust will catch your hem.

فرو رفت از غم عشقت دمم دم می‌دهی تا کی؟

My breath has sunk in grief for your love; how long will you beguile me?

دمار از من برآوردی نمی‌گویی برآوردم

You have ruined me, and you will not even say, "I have ruined him."

شبی دل را به تاریکی ز زلفت باز می‌جستم

One night in the dark I was searching your curls for my heart again;

رخت می‌دیدم و جامی هلالی باز می‌خوردم

I saw your face, and drank again from a crescent cup.

کشیدم در برت ناگاه و شد در تاب گیسویت

Suddenly I drew you into my arms, and your tresses twisted;

نهادم بر لبت لب را و جان و دل فدا کردم

I laid my lips on your lips and gave my heart and soul.

تو خوش می‌باش با حافظ، برو گو خصم جان می‌ده

Be happy with Hafez; go, tell the enemy he may give up his life;

چو گرمی از تو می‌بینم، چه باک از خصم دم سردم

since I feel warmth from you, why should I fear a cold-breathed foe?