We carefree drunkards

ما بی‌غمان مست دل از دست داده‌ایم

We, the carefree drunkards, have let our hearts slip from our hands;

هم‌راز عشق و هم‌نفس جام باده‌ایم

we are confidants of love and companions of the wine cup.

بر ما بسی کمان ملامت کشیده‌اند

Many have drawn the bow of blame against us

تا کار خود ز ابروی جانان گشاده‌ایم

since we opened our way by the beloved's eyebrow.

ای گل تو دوش داغ صبوحی کشیده‌ای

O rose, last night you bore the brand of the morning draught;

ما آن شقایقیم که با داغ زاده‌ایم

we are that anemone which was born with its brand.

پیر مغان ز توبه ما گر ملول شد

If the Magian elder has grown weary of our repentance,

گو باده صاف کن که به عذر ایستاده‌ایم

tell him: clear the wine, for we stand here to make amends.

کار از تو می‌رود، مددی ای دلیل راه

It all depends on you; give us help, guide of the road,

کانصاف می‌دهیم و ز راه اوفتاده‌ایم

for we confess it fairly: we have fallen from the road.

چون لاله، می مبین و قدح در میان کار

Like the tulip, do not look at the wine and the cup in our hands;

این داغ بین که بر دل خونین نهاده‌ایم

see this brand we have set on our bleeding heart.

گفتی که «حافظ این همه رنگ و خیال چیست؟!»

You said: “Hafez, what are all these colours and fancies?”

نقش غلط مبین که همان لوح ساده‌ایم

Do not look at the false image, for we are still that blank tablet.