The scent of your curling tresses

مدامم مست می‌دارد، نسیم جعد گیسویت

The scent of your curling tresses keeps me forever drunk;

خرابم می‌کند هر دم، فریب چشم جادویت

the beguiling of your magic eye ruins me moment by moment.

پس از چندین شکیبایی، شبی، یا رب! توان دیدن

After so much patience, O Lord, may there come a night

که شمع دیده افروزیم در محراب ابرویت؟

when we light the candle of our eyes in the prayer-niche of your eyebrow?

سواد لوح بینش را عزیز از بهر آن دارم

I hold dear the dark of the tablet of my sight for this reason:

که جان را نسخه‌ای باشد ز لوح خال هندویت

that my soul may have a copy of the tablet of your dark mole.

تو گر خواهی که جاویدان جهان یکسر بیارایی

If you wish to adorn the whole world forever,

صبا را گو که بردارد زمانی برقع از رویت

tell the breeze to lift the veil from your face for a while.

و گر رسم فنا خواهی که از عالم براندازی

And if you wish to banish the custom of dying from the world,

برافشان تا فروریزد هزاران جان ز هر مویت

shake out your hair, so that a thousand souls pour from every strand.

من و باد صبا مسکین، دو سرگردان بی‌حاصل

I and the poor morning breeze are two wanderers with nothing to show:

من از افسون چشمت مست و او از بوی گیسویت

I am drunk from the spell of your eyes, and it from the scent of your tresses.

زهی همت که حافظ راست از دنیی و از عقبی

What lofty aspiration Hafez has! Of this world and the next,

نیاید هیچ در چشمش به جز خاک سر کویت

nothing comes into his eyes but the dust at the head of your street.