The amber-scented breeze

خنک نسیم معنبر شمامه‌ای دل‌خواه

How sweet the amber-scented breeze, a longed-for fragrance

که در هوای تو برخاست بامداد پگاه

that rose at early dawn in longing for you.

دلیل راه شو ای طایر خجسته‌لقا

Be our guide on the road, O bird of blessed face,

که دیده آب شد از شوق خاک آن درگاه

for my eyes have turned to water in longing for the dust of that court.

به یاد شخص نزارم که غرق خون دل است

In memory of my wasted body, drowned in the heart's blood,

هلال را ز کنار افق کنید نگاه

look at the new moon at the edge of the horizon.

منم که بی تو نفس می‌کشم، زهی خجلت

It is I who go on breathing without you: what shame!

مگر تو عفو کنی ور نه چیست عذر گناه؟

Unless you forgive, what excuse is there for such a sin?

ز دوستان تو آموخت در طریقت مهر

It was from your friends that it learned the way of love,

سپیده دم که صبا چاک زد شعار سیاه

the dawn, when the breeze tore open its black robe.

به عشق روی تو روزی که از جهان بروم

The day I leave the world for love of your face,

ز تربتم بدمد سرخ‌گل به جای گیاه

a red rose will spring from my grave in place of grass.

مده به خاطر نازک ملالت از من زود

Do not let weariness with me trouble your delicate mind so soon,

که حافظ تو خود این لحظه گفت «بسم الله»

for your Hafez has only just said, "In the name of God."