O heart, the well of the chin

ای دل! گر از آن چاه زنخدان به درآیی

O heart, if you come out of that well of the chin,

هر جا که روی، زود، پشیمان به درآیی

wherever you go, you will soon come out full of regret.

هش دار که گر وسوسه عقل کنی گوش

Take care, for if you listen to the whisperings of reason,

آدم‌صفت از روضه رضوان به درآیی

like Adam you will come out of the garden of paradise.

شاید که به آبی، فلکت، دست نگیرد

Perhaps the heavens will not give you a hand even with a drop of water

گر تشنه‌لب از چشمه حیوان به درآیی

if you come away thirsty-lipped from the spring of life.

جان می‌دهم از حسرت دیدار تو، چون صبح

Like the dawn, I am giving up my life in longing to see you,

باشد که چو خورشید درخشان به درآیی

in hope that, like the shining sun, you will come out.

چندان، چو صبا بر تو گمارم دم همت

Like the breeze, I will breathe my blessing on you so long

کز غنچه چو گل، خرم و خندان به درآیی

that, like the rose from its bud, you will come out glad and laughing.

در تیره‌شب هجر تو، جانم به لب آمد

In the dark night of your absence my soul has risen to my lips;

وقت است که همچون مه تابان به درآیی

it is time that you came out like the shining moon.

بر رهگذرت بسته‌ام از دیده، دو صد جوی

On your path I have set two hundred streams flowing from my eyes,

تا بو که تو چون سرو خرامان به درآیی

in hope that you will come out like a swaying cypress.

حافظ! مکن اندیشه که آن یوسف مه‌رو

Hafez, do not worry, for that moon-faced Joseph

بازآید و از کلبه احزان به درآیی!

will come back, and you will come out of the house of sorrows.