In the Tavern I Carry a Jug

در میکده با حریف قلاش

In the tavern, with a vagabond companion,

بنشین و شراب نوش و خوش باش

sit down, drink wine and be happy.

از خط خوش نگار، بر خوان

From the lovely script on the beloved’s cheek, read

سر دو جهان، ولی مکن فاش

the secret of both worlds, but do not give it away.

بر نقش و نگار، فتنه گشتم

I became infatuated with the painting and the pattern

زان رو که نمی‌رسم به نقاش

because I cannot reach the painter.

تا با خودم، از خودم خبر نیست

As long as I am with myself, I know nothing of myself;

با خود نفسی نبودمی کاش

I wish I had not been with myself for a single breath.

مخمور میم، بیار ساقی

I am hungover from wine; cupbearer, bring

نقل و می از آن لب شکرپاش

sweets and wine from those sugar-scattering lips.

در صومعه‌ها چو می‌نگنجد

Since there is no room in the cloisters for

دردی‌کش و می‌پرست و قلاش

the dreg-drinker, the wine-worshipper and the vagabond,

من نیز به ترک زهد گفتم

I too have said farewell to piety;

اینک شب و روز همچو اوباش

here I am, night and day, like the riffraff.

در میکده می‌کشم سبویی

In the tavern I carry a jug,

باشد که بیابم از تو بویی

in the hope that I may catch some scent of you.