I kiss her lip and drink

لبش می‌بوسم و در می‌کشم می

I kiss her lip and drink down the wine;

به آب زندگانی برده‌ام پی

I have found my way to the water of life.

نه رازش می‌توانم گفت با کس

I can neither tell her secret to anyone,

نه کس را می‌توانم دید با وی

nor bear to see anyone with her.

لبش می‌بوسد و خون می‌خورد جام

The cup kisses her lip and drinks blood;

رخش می‌بیند و گل می‌کند خوی

the rose sees her face and breaks into a sweat.

بده جام می و از جم مکن یاد

Pour the cup of wine and do not speak of Jamshid,

که می‌داند که جم کی بود و کی کی؟

for who knows when Jamshid was, and when Kay?

بزن در پرده چنگ ای ماه مطرب!

Strike the harp's strings, O moon-faced minstrel;

رگش بخراش تا بخروشم از وی

pluck its vein, so that I may cry out with it.

گل از خلوت به باغ آورد مسند

The rose has carried its seat from seclusion into the garden;

بساط زهد همچون غنچه کن طی

fold up the carpet of piety, as the bud folds.

چو چشمش مست را مخمور مگذار

Like her eye, do not leave the drunken one in his hangover;

به یاد لعلش ای ساقی بده می

in memory of her ruby lip, saqi, pour the wine.

نجوید جان از آن قالب جدایی

The soul will never seek to leave that body

که باشد خون جامش در رگ و پی

in whose veins and sinews runs the blood of her cup.

زبانت درکش ای حافظ زمانی

Hold your tongue a while, Hafez,

حدیث بی‌زبانان بشنو از نی

and hear the story of the tongueless from the reed.