For a lifetime, on the road of your sorrow

عمریست تا به راه غمت رو نهاده‌ایم

For a lifetime we have set our face to the road of your sorrow,

روی و ریای خلق به یک سو نهاده‌ایم

and set aside the pretence and show of people.

طاق و رواق مدرسه و قال و قیل علم

The arches and porches of the college, the clamour of learning,

در راه جام و ساقی مه رو نهاده‌ایم

we have laid down on the road of the cup and the moon-faced saqi.

هم جان بدان دو نرگس جادو سپرده‌ایم

We have given our soul to those two bewitching narcissus eyes,

هم دل بدان دو سنبل هندو نهاده‌ایم

and laid our heart on those two dark hyacinth curls.

عمری گذشت تا به امید اشارتی

A lifetime has passed in which, hoping for a sign,

چشمی بدان دو گوشه ابرو نهاده‌ایم

we have kept an eye on the two corners of that eyebrow.

ما ملک عافیت نه به لشکر گرفته‌ایم

We did not take the realm of well-being with an army;

ما تخت سلطنت نه به بازو نهاده‌ایم

we did not set up the throne of kingship by strength of arm.

تا سحر چشم یار چه بازی کند که باز

Let us see what game the magic of the friend's eye will play, for again

بنیاد بر کرشمه جادو نهاده‌ایم

we have built our foundation on a sorcerer's glance.

بی زلف سرکشش سر سودایی از ملال

Without his unruly curl, our love-crazed head, from sorrow,

همچون بنفشه بر سر زانو نهاده‌ایم

we have rested, like the violet, on our knee.

در گوشه امید چو نظارگان ماه

In the corner of hope, like those who watch for the new moon,

چشم طلب بر آن خم ابرو نهاده‌ایم

we have fixed the eye of seeking on that curving eyebrow.

گفتی که حافظا دل سرگشته‌ات کجاست؟

You said: “Hafez, where is your wandering heart?”

در حلقه‌های آن خم گیسو نهاده‌ایم

We have laid it in the rings of that curling hair.