Come, Sufi

صوفی بیا که خرقه سالوس برکشیم

Come, Sufi, let us pull off the cloak of hypocrisy,

وین نقش زرق را خط بطلان به سر کشیم

and strike a line of cancellation through this painted pretence.

نذر و فتوح صومعه در وجه می نهیم

Let us spend the cloister's vows and offerings on wine,

دلق ریا به آب خرابات برکشیم

and wash the robe of hypocrisy in the tavern's water.

فردا اگر نه روضه رضوان به ما دهند

Tomorrow, if they do not give us the garden of Rezvan,

غلمان ز روضه حور ز جنت به درکشیم

we will pull the youths out of that garden and the houris out of heaven.

بیرون جهیم سرخوش و از بزم صوفیان

Let us leap out merry, and from the Sufis' feast

غارت کنیم باده و شاهد به بر کشیم

plunder the wine and take the beauty in our arms.

عشرت کنیم ور نه به حسرت کشندمان

Let us take our pleasure, or else they will drag us off in regret

روزی که رخت جان به جهانی دگر کشیم

on the day we carry the soul's baggage to another world.

سر خدا که در تتق غیب منزویست

God's secret, which sits secluded behind the curtain of the unseen,

مستانه‌اش نقاب ز رخسار برکشیم

let us drunkenly draw the veil back from its face.

کو جلوه‌ای ز ابروی او تا چو ماه نو

Where is one glimpse of his eyebrow, so that, like the new moon,

گوی سپهر در خم چوگان زر کشیم

we might catch the ball of heaven in the curve of a golden polo-stick?

حافظ نه حد ماست چنین لاف‌ها زدن

Hafez, it is not our place to make such boasts;

پای از گلیم خویش چرا بیشتر کشیم

why should we stretch our feet beyond our own rug?