Without the sun of your face

بی مهر رخت روز مرا نور نماندست

Without the sun of your face no light is left in my day;

وز عمر، مرا جز شب دیجور نماندست

of my life nothing is left but the darkest night.

هنگام وداع تو ز بس گریه که کردم

At the hour of your farewell, from all the weeping I did,

دور از رخ تو، چشم مرا نور نماندست

far from your face, no light is left in my eyes.

می‌رفت خیال تو ز چشم من و می‌گفت

Your image was leaving my eyes, and saying:

هیهات از این گوشه که معمور نماندست

"Alas for this corner, no longer kept in order."

وصل تو اجل را ز سرم دور همی‌داشت

Union with you kept the end of life far from my head;

از دولت هجر تو کنون دور نماندست

now, thanks to your absence, it is no longer far.

نزدیک شد آن دم که رقیب تو بگوید

The moment is near when your rival will say:

دور از رخت این خسته رنجور نماندست

"Far from your face, this weary sufferer is no more."

صبر است مرا چاره هجران تو لیکن

Patience is my remedy for your absence, but

چون صبر توان کرد که مقدور نماندست؟

how can one be patient, when patience is no longer possible?

در هجر تو گر چشم مرا آب روان است

If in your absence my eyes run with water,

گو خون جگر ریز که معذور نماندست

tell them to pour the heart's blood instead; there is no excuse left.

حافظ، ز غم از گریه نپرداخت به خنده

Hafez, from grief, did not turn from weeping to laughter;

ماتم زده را داعیه سور نماندست

one in mourning has no wish left for a feast.