Why should I not go home?

چرا نه در پی عزم دیار خود باشم

Why should I not set my heart on my own homeland?

چرا نه خاک سر کوی یار خود باشم

Why should I not be the dust at the head of my friend's lane?

غم غریبی و غربت چو بر نمی‌تابم

Since I cannot bear the grief of strangeness and exile,

به شهر خود روم و شهریار خود باشم

I will go to my own city and be my own king.

ز محرمان سراپرده وصال شوم

I will become one of the intimates within the pavilion of union;

ز بندگان خداوندگار خود باشم

I will be one of the servants of my own lord.

چو کار عمر نه پیداست باری آن اولی

Since the course of life is not clear, it is better, at least,

که روز واقعه پیش نگار خود باشم

that on the day it ends I am in my beloved's presence.

ز دست بخت گران‌خواب و کار بی‌سامان

Of my heavy-sleeping fortune and my disordered affairs,

گرم بود گله‌ای، رازدار خود باشم

if I have a complaint, I will keep my own counsel.

همیشه پیشه من عاشقی و رندی بود

My calling has always been love and rendi;

دگر بکوشم و مشغول کار خود باشم

I will strive once more and busy myself with my own work.

بود که لطف ازل رهنمون شود حافظ

Perhaps the grace of eternity will be your guide, Hafez,

وگرنه تا به ابد شرمسار خود باشم

or else I will be ashamed before myself for ever.