Why does my swaying cypress not come?

سرو چمان من چرا میل چمن نمی‌کند؟

Why does my swaying cypress not turn towards the meadow?

همدم گل نمی‌شود، یاد سمن نمی‌کند

It does not keep company with the rose or think of the jasmine.

دی گله‌ای ز طره‌اش، کردم و از سر فسوس

Yesterday I complained of her lock, and she said, mocking,

گفت که «این سیاه‌کج، گوش به من نمی‌کند»

"This crooked black thing does not listen to me."

تا دل هرزه‌گرد من، رفت به چین زلف او

Since my wandering heart went into the folds of her curl,

زان سفر دراز خود، عزم وطن نمی‌کند

from that long journey it has made no plan to come home.

پیش کمان ابرویش، لابه همی کنم ولی

I keep pleading before the bow of her eyebrow, but

گوش کشیده است از آن، گوش به من نمی‌کند

it has drawn its string to the ear, and lends me no ear.

با همه عطف دامنت، آیدم از صبا عجب

For all the sweep of your hem, I wonder at the breeze,

کز گذر تو، خاک را، مشک ختن نمی‌کند

that it does not turn the dust of your path into the musk of Khotan.

چون ز نسیم می‌شود، زلف بنفشه پرشکن

When the breeze ruffles the violet's curl,

وه که دلم چه یاد از آن، عهدشکن نمی‌کند

alas, how my heart remembers that breaker of promises!

دل به امید روی او، همدم جان نمی‌شود

In hope of her face, the heart will not keep company with the soul;

جان به هوای کوی او، خدمت تن نمی‌کند

longing for her lane, the soul will not serve the body.

ساقی سیم‌ساق من، گر همه درد می‌دهد

My silver-legged saqi, even if he gives nothing but dregs,

کیست که تن چو جام می، جمله دهن نمی‌کند؟

who would not make his whole body a mouth, like the wine-cup?

دستخوش جفا مکن، آب رخم که فیض ابر

Do not let cruelty toy with my honour, for the bounty of the cloud

بی‌مدد سرشک من، در عدن نمی‌کند

makes no pearl in Aden without the help of my tears.

کشته غمزه تو شد، حافظ ناشنیده‌پند

Hafez, who heeded no advice, was slain by your glance;

تیغ سزاست هر که را، درد، سخن نمی‌کند

the sword is fit for anyone whom pain cannot teach.