When the jasmine-scented ones sit down

سمن‌بویان، غبار غم چو بنشینند؛ بنشانند

When the jasmine-scented ones sit down, they settle the dust of grief;

پری‌رویان، قرار از دل چو بستیزند؛ بستانند

when the fairy-faced ones quarrel, they take all peace from the heart.

به فتراک جفا، دل‌ها چو بربندند؛ بربندند

When they tie hearts to the saddle-strap of cruelty, they bind them fast;

ز زلف عنبرین، جان‌ها چو بگشایند؛ بفشانند

when they loosen their ambergris curls, they scatter souls.

به عمری، یک نفس با ما چو بنشینند؛ برخیزند

When once in a lifetime they sit a moment with us, they rise to leave;

نهال شوق در خاطر چو برخیزند، بنشانند

when they rise, they plant the sapling of longing in the mind.

سرشک گوشه‌گیران را چو دریابند، در یابند

When they find the tears of the recluses, they find pearls;

رخ مهر از سحرخیزان نگردانند، اگر دانند

if they knew, they would not turn love's face from those who rise at dawn.

ز چشمم، لعل رمانی چو می‌خندند، می‌بارند

When they laugh, they make ruby pomegranate seeds rain from my eyes;

ز رویم، راز پنهانی چو می‌بینند؛ می‌خوانند

when they look upon my face, they read the hidden secret.

دوای درد عاشق را کسی کاو سهل پندارد

Whoever thinks the cure of a lover's pain is easy,

ز فکر، آنان که در تدبیر درمانند، در مانند

those who ponder its remedy are left helpless in their thought.

چو منصور از مراد آنان که بردارند، بر دارند

Those who, like Mansur, are raised upon the gallows, gain their wish;

بدین درگاه، «حافظ» را چو می‌خوانند؛ می‌رانند

at this court, whenever they call Hafez, they drive him away.

در این حضرت چو مشتاقان نیاز آرند، ناز آرند

In this presence, when the longing bring their need, the fair bring disdain;

که با این درد اگر دربند درمانند، در مانند

for with this pain, if they are bent on a cure, they are left helpless.