When the breeze loosened her curl

چو بر شکست صبا زلف عنبرافشانش

When the breeze broke loose her ambergris-scattering curl,

به هر شکسته که پیوست، تازه شد جانش

every broken one it touched found its soul made new.

کجاست همنفسی؟ تا به شرح عرضه دهم

Where is a kindred spirit, that I may set out in full

که دل چه می‌کشد از روزگار هجرانش

what the heart endures through the days of separation?

زمانه از ورق گل، مثال روی تو بست

Time fashioned an image of your face from a rose petal,

ولی ز شرم تو در غنچه کرد پنهانش

but out of shame before you hid it in the bud.

تو خفته‌ای و نشد عشق را کرانه پدید

You are asleep, and love has found no shore;

تبارک الله از این ره که نیست پایانش

God be praised for this road that has no end.

جمال کعبه مگر عذر رهروان خواهد؟

Will the beauty of the Kaaba perhaps make amends to the pilgrims,

که جان زنده‌دلان سوخت در بیابانش

for the souls of the living-hearted burned in its desert?

بدین شکسته بیت الحزن که می‌آرد

To this broken house of sorrows, who will bring

نشان یوسف دل از چه زنخدانش؟

news of the Joseph of the heart from the well of her chin?

بگیرم آن سر زلف و به دست خواجه دهم

I will seize the tip of that curl and hand it to the master,

که سوخت حافظ بی‌دل ز مکر و دستانش

for heartless Hafez has burned from its tricks and wiles.