When God shaped your eyebrow

خدا چو صورت ابروی دلگشای تو بست

When God shaped the form of your heart-opening eyebrow,

گشاد کار من اندر کرشمه‌های تو بست

He bound the opening of my affairs to your glances.

مرا و سرو چمن را به خاک راه نشاند

Time sat me and the meadow's cypress down in the dust of the road

زمانه تا قصب نرگس قبای تو بست

once it fastened on you the fine linen of a narcissus robe.

ز کار ما و دل غنچه صد گره بگشود

A hundred knots it loosened in our affairs and in the rosebud's heart,

نسیم گل چو دل اندر پی هوای تو بست

the rose-breeze, once it bound its heart to following your desire.

مرا به بند تو دوران چرخ راضی کرد

The turning of the sky made me content with your bonds,

ولی چه سود که سررشته در رضای تو بست

but what use, since it tied the end of the thread to your pleasure?

چو نافه بر دل مسکین من گره مفکن

Do not tie knots in my poor heart, like a musk-pod,

که عهد با سر زلف گره‌گشای تو بست

for it has bound a pact with the tip of your knot-loosening curl.

تو خود وصال دگر بودی ای نسیم وصال

You were yourself a union of another kind, O breeze of union;

خطا نگر که دل امید در وفای تو بست

see the mistake: my heart bound its hope to your faithfulness.

ز دست جور تو گفتم ز شهر خواهم رفت

I said: "Because of your cruelty I will leave the city."

به خنده گفت که حافظ برو، که پای تو بست؟

She laughed and said: "Go, Hafez. Who has bound your foot?"