The tale of paradise

ای قصه بهشت ز کویت حکایتی

O you of whose street the tale of paradise is just one telling,

شرح جمال حور ز رویت روایتی

of whose face the praise of the houris' beauty is just one report:

انفاس عیسی از لب لعلت لطیفه‌ای

The breath of Jesus is one fine hint of your ruby lip,

آب خضر ز نوش لبانت کنایتی

the water of Khezr one allusion to your sweet lips.

هر پاره از دل من و از غصه قصه‌ای

Every piece of my heart holds a story of grief;

هر سطری از خصال تو و از رحمت آیتی

every line of your qualities, a sign of mercy.

کی عطرسای مجلس روحانیان شدی؟

How could the rose have perfumed the gathering of the spirits,

گل را اگر نه بوی تو کردی رعایتی

if your scent had not shown it some favour?

در آرزوی خاک در یار سوختیم

We burned in longing for the dust of the beloved's door;

یاد آور ای صبا که نکردی حمایتی

remember, O breeze, that you gave us no help.

ای دل به هرزه دانش و عمرت به باد رفت

O heart, your learning and your life have gone to the wind for nothing;

صد مایه داشتی و نکردی کفایتی

you had a hundred assets and made nothing of them.

بوی دل کباب من آفاق را گرفت

The scent of my roasted heart has filled the horizons;

این آتش درون بکند هم سرایتی

this inner fire will spread to others too.

در آتش ار خیال رخش دست می‌دهد

If the image of her face appears in the fire,

ساقی بیا که نیست ز دوزخ شکایتی

saqi, come, for I have no complaint about hell.

دانی مراد حافظ از این درد و غصه چیست؟

Do you know what Hafez wants from all this pain and grief?

از تو کرشمه‌ای و ز خسرو عنایتی

From you, one glance; from the king, one kindness.