The robe of kingship

ای قبای پادشاهی، راست بر بالای تو

O you on whose tall figure the robe of kingship sits true,

زینت تاج و نگین از گوهر والای تو

the crown and the signet take their beauty from your noble jewel:

آفتاب فتح را هر دم طلوعی می‌دهد

Each moment the sun of victory is made to rise

از کلاه خسروی رخسار مه‌سیمای تو

by your moon-bright face beneath the royal cap.

جلوه‌گاه طایر اقبال باشد هر کجا

The bird of fortune shows itself wherever

سایه‌ اندازد همای چتر گردون‌سای تو

the homa of your sky-touching parasol casts its shade.

از رسوم شرع و حکمت با هزاران اختلاف

Among the rules of law and wisdom, with their thousand disagreements,

نکته‌ای هرگز نشد فوت از دل دانای تو

not one fine point has ever escaped your knowing heart.

آب حیوانش ز منقار بلاغت می‌چکد

The water of life drips from its beak of eloquence,

طوطی خوش‌لهجه یعنی کلک شکرخای تو

that sweet-voiced parrot, I mean your sugar-chewing pen.

گرچه خورشید فلک چشم و چراغ عالم است

Though the sun in the sky is the eye and lamp of the world,

روشنایی‌بخش چشم اوست خاک پای تو

it is the dust beneath your feet that gives its eye light.

آن چه اسکندر طلب کرد و ندادش روزگار

What Alexander sought and the age would not give him

جرعه‌ای بود از زلال جام جان‌افزای تو

was one draught of clear water from your life-giving cup.

عرض حاجت در حریم حضرتت محتاج نیست

In the sanctuary of your presence no one needs to state his need;

راز کس مخفی نماند با فروغ رای تو

no one's secret stays hidden from the light of your judgement.

خسروا ! پیرانه‌سر، حافظ جوانی می‌کند

O king, in his old age Hafez is acting young again,

بر امید عفو جان‌بخش گنه‌فرسای تو

in hope of your life-giving, sin-erasing pardon.