The one who trampled me like dust

آن که پامال جفا کرد چو خاک راهم

The one who trampled me in cruelty like the dust of the road,

خاک می‌بوسم و عذر قدمش می‌خواهم

I kiss the dust and beg pardon of his feet.

من نه آنم که ز جور تو بنالم، حاشا

I am not one to lament your harshness, far from it;

بنده معتقد و چاکر دولتخواهم

I am a faithful servant who wishes you well.

بسته‌ام در خم گیسوی تو امید دراز

I have bound a long hope to the curve of your tresses;

آن مبادا که کند دست طلب کوتاهم

may nothing ever cut short my seeking hand.

ذره خاکم و در کوی توام جای خوش است

I am a mote of dust, and in your street my place is sweet;

ترسم ای دوست که بادی ببرد ناگاهم

I fear, O friend, a wind may suddenly carry me off.

پیر میخانه سحر جام جهان‌بینم داد

At dawn the elder of the tavern gave me the world-seeing cup,

و اندر آن آینه از حسن تو کرد آگاهم

and in that mirror he made me aware of your beauty.

صوفی صومعه عالم قدسم لیکن

I am a Sufi of the cloister of the holy world, but

حالیا دیر مغان است حوالتگاهم

for now the Magians' temple is where I am posted.

با من راه‌نشین خیز و سوی میکده آی

Rise and come with me, who sit by the road, to the tavern,

تا در آن حلقه ببینی که چه صاحب جاهم

so you may see in that circle what rank I hold.

مست بگذشتی و از حافظت اندیشه نبود

You passed by drunk and gave no thought to Hafez;

آه اگر دامن حسن تو بگیرد آهم

ah, if my sigh should catch the hem of your beauty!

خوشم آمد که سحر خسرو خاور می‌گفت

It pleased me when at dawn the king of the east was saying:

با همه پادشهی بنده تورانشاهم

for all my kingship, I am Turanshah's servant.