The dust of my body

حجاب چهره جان می‌شود غبار تنم

The dust of my body becomes a veil over the face of my soul;

خوشا دمی که از آن چهره پرده برفکنم

happy the moment when I lift the veil from that face.

چنین قفس نه سزای چو من خوش‌الحانی‌ست

Such a cage is not fit for a sweet singer like me;

روم به گلشن رضوان، که مرغ آن چمنم

I will go to the rose garden of paradise, for I am a bird of that meadow.

عیان نشد که چرا آمدم، کجا رفتم

It has not become clear why I came or where I am going;

دریغ و درد که غافل ز کار خویشتنم

alas and alas, that I am heedless of my own work.

چگونه طوف کنم در فضای عالم قدس؟

How can I circle in the open spaces of the holy world,

که در سراچه ترکیب، تخته‌‌بند تنم

when in this small house of elements I am bound to the board of my body?

اگر ز خون دلم بوی شوق می‌آید

If the scent of longing rises from my heart's blood,

عجب مدار که هم‌درد نافه ختنم

do not wonder, for I share the pain of the musk-pod of Khotan.

طراز پیرهن زرکشم مبین چون شمع

Do not look at the gold-embroidered border of my shirt, like a candle's,

که سوزهاست نهانی درون پیرهنم

for there are hidden burnings within my shirt.

بیا و هستی حافظ ز پیش او بردار

Come, and take the self of Hafez from before him,

که با وجود تو کس نشنود ز من که منم

for while you are present, no one will hear me say, "I am."