The curve of your eyebrow

خمی که ابروی شوخ تو در کمان انداخت

The curve your playful eyebrow drew into a bow

به قصد جان من زار ناتوان انداخت

it drew to take the life of wretched, feeble me.

نبود نقش دو عالم، که رنگ الفت بود

There was no pattern yet of the two worlds when the colour of affection was;

زمانه طرح محبت، نه این زمان انداخت

time did not lay the design of love only now.

به یک کرشمه که نرگس به خودفروشی کرد

With one coquettish glance the narcissus made, showing itself off,

فریب چشم تو صد فتنه در جهان انداخت

the deceit of your eye cast a hundred troubles into the world.

شراب‌خورده و خوی‌کرده می‌روی به چمن

Flushed with wine and beaded with sweat you go to the meadow,

که آب روی تو آتش در ارغوان انداخت

and the glow of your face has set the Judas-tree on fire.

به بزمگاه چمن، دوش، مست، بگذشتم

Last night I passed, drunk, through the meadow's banquet,

چو از دهان توام غنچه در گمان انداخت

when the rosebud set me wondering about your mouth.

بنفشه طره مفتول خود گره می‌زد

The violet was knotting its twisted locks

صبا حکایت زلف تو در میان انداخت

when the breeze brought up the tale of your curl.

ز شرم آن که به روی تو نسبتش کردم

Ashamed that I had compared it with your face,

سمن به دست صبا، خاک در دهان انداخت

the jasmine, by the hand of the breeze, put dust in its own mouth.

من از ورع، می و مطرب ندیدمی زین پیش

Out of piety I had never looked at wine or minstrel before;

هوای مغبچگانم در این و آن انداخت

longing for the young Magians threw me into this and that.

کنون به آب می لعل، خرقه می‌شویم

Now I am washing my cloak in ruby wine;

نصیبه ازل از خود نمی‌توان انداخت

no one can cast off the portion given before time.

مگر گشایش حافظ در این خرابی بود

Perhaps the opening for Hafez lay in this ruin,

که بخشش ازلش، در می مغان انداخت

that the gift of pre-eternity cast him into the Magians' wine.

جهان به کام من اکنون شود که دور زمان

Now the world will go as I wish, for the turning of time

مرا به بندگی خواجه جهان انداخت

has cast me into the service of the master of the world.