The Cloud Wept on the Grass
Omar Khayyamخیام
ابر آمد و باز بر سر سبزه گریست
The cloud came and wept again upon the grass;
بی بادهٔ گلرنگ نمی‌باید زیست
without rose-coloured wine one should not live.
این سبزه که امروز تماشاگه ماست
This grass that is our pleasure-ground today:
تا سبزهٔ خاک ما تماشاگه کیست
whose pleasure-ground will the grass from our dust be?
More poemsشعرهای دیگر
بلبلی برگ گلی خوش رنگ در منقار داشت
و اندر آن برگ و نوا خوش ناله‌های زار داشت
A nightingale held in its beak a rose petal of lovely colour,
and with that petal and its song it made sweet, piteous laments.
A nightingale held a rose petal
ستاره ای بدرخشید و ماه مجلس شد
دل رمیده ما را رفیق و مونس شد
A star shone out and became the moon of the gathering,
became friend and companion to our startled heart.
A star shone out
سحر بلبل حکایت با صبا کرد
که عشق روی گل با ما چه‌ها کرد
At dawn the nightingale told its tale to the east wind:
"See what love for the rose's face has done to us!"