That wine of love

زان می عشق، کز او پخته شود هر خامی

Of that wine of love by which every raw one is ripened,

گر چه ماه رمضان است بیاور جامی

though it is the month of Ramadan, bring me a cup.

روزها رفت که دست من مسکین نگرفت

Days have passed since my poor hand has held

زلف شمشادقدی، ساعد سیم‌اندامی

the curl of one tall as the boxwood, the arm of one with silver limbs.

روزه هر چند که مهمان عزیز است ای دل

Though the fast is a dear guest, O heart,

صحبتش موهبتی دان و شدن، انعامی

count its company a gift, and its going a kindness.

مرغ زیرک به در خانقه اکنون نپرد

The clever bird will not fly to the khanqah's door now,

که نهاده‌ست به هر مجلس وعظی دامی

for a snare is laid at every gathering where sermons are preached.

گله از زاهد بدخو نکنم؛ رسم این است

I do not complain of the ill-tempered zahid; this is the custom:

که چو صبحی بدمد، در پی‌اش افتد شامی

whenever a morning dawns, an evening follows after it.

یار من چون بخرامد به تماشای چمن

When my beloved strolls out to look at the meadow,

برسانش ز من ای پیک صبا پیغامی

O courier breeze, carry a message to her from me.

آن حریفی که شب و روز می صاف کشد

That companion who drinks clear wine night and day,

بود آیا که کند یاد ز دردآشامی؟

might he ever remember one who drinks the dregs?

حافظا گر ندهد داد دلت آصف عهد

Hafez, if the Asaf of the age does not give your heart its due,

کام دشوار به دست آوری از خودکامی

you will find it hard to gain your wish by your own self-will.