Seething like a wine-jar

من که از آتش دل چون خم می در جوشم

I, who seethe from the fire in my heart like a jar of wine,

مهر بر لب زده، خون می‌خورم و خاموشم

with a seal set on my lips, drink blood and keep silent.

قصد جان است طمع در لب جانان کردن

To covet the beloved's lip is to put one's life at risk;

تو مرا بین که در این کار به جان می‌کوشم

look at me, how I give my whole soul to this work.

من کی آزاد شوم از غم دل؟ چون هر دم

When shall I be free of my heart's grief, when every moment

هندوی زلف بتی حلقه کند در گوشم

the dark Hindu of an idol's curl hangs a ring in my ear?

حاش لله که نیم معتقد طاعت خویش

God forbid that I should put my faith in my own obedience;

این قدر هست که گه گه قدحی می‌نوشم

this much is true: now and then I drink a cup.

هست امیدم که علیرغم عدو روز جزا

I hope that, in spite of the enemy, on the Day of Judgment

فیض عفوش ننهد بار گنه بر دوشم

the flood of His pardon will not lay the load of sin on my shoulders.

پدرم روضه رضوان به دو گندم بفروخت

My father sold the garden of paradise for two grains of wheat;

من چرا ملک جهان را به جوی نفروشم؟!

why should I not sell the kingdom of the world for a barleycorn?

خرقه‌پوشی من از غایت دین‌داری نیست

My wearing of the Sufi cloak is not from an excess of piety;

پرده‌ای بر سر صد عیب نهان می‌پوشم

I am drawing a veil over a hundred hidden faults.

من که خواهم که ننوشم به جز از راوق خم

I, who wish to drink nothing but what is strained from the jar,

چه کنم گر سخن پیر مغان ننیوشم؟

what can I do but listen to the words of the Magian elder?

گر از این دست زند مطرب مجلس ره عشق

If the minstrel of the gathering plays the mode of love like this,

شعر حافظ ببرد وقت سماع از هوشم

the verse of Hafez will carry my senses away at the time of sama.