Saqi, rise and pass the cup

ساقیا برخیز و درده جام را

Saqi, rise and pass the cup around;

خاک بر سر کن غم ایام را

throw dust on the head of the sorrow of the days.

ساغر می بر کفم نه تا ز بر

Put the goblet of wine in my hand, so that from my shoulders

برکشم این دلق ازرق‌فام را

I may pull off this dark-blue dervish cloak.

گرچه بدنامی‌ست نزد عاقلان

Though it is ill repute in the eyes of the wise,

ما نمی‌خواهیم ننگ و نام را

we have no wish for shame or for good name.

باده درده چند از این باد غرور

Pass the wine: how long this wind of vanity?

خاک بر سر، نفس نافرجام را

Dust on the head of the self that comes to no good end!

دود آه سینه نالان من

The smoke of the sighs from my lamenting breast

سوخت این افسردگان خام را

has burned these cold and unripe ones.

محرم راز دل شیدای خود

A confidant for the secret of my frenzied heart

کس نمی‌بینم ز خاص و عام را

I see in no one, high or low.

با دلارامی مرا خاطر خوش است

My heart is happy with a heart's-ease

کز دلم یک باره برد آرام را

who carried off my heart's ease all at once.

ننگرد دیگر به سرو اندر چمن

He will look no more at the cypress in the meadow,

هرکه دید آن سرو سیم‌اندام را

whoever has seen that silver-limbed cypress.

صبر کن حافظ به سختی روز و شب

Be patient, Hafez, through hardship day and night:

عاقبت روزی بیابی کام را

in the end, one day, you will find your desire.