Rose in my arms, wine in my hand

گل در بر و می در کف و معشوق به کام است

Rose in my arms, wine in my hand, and the beloved as I wish:

سلطان جهانم به چنین روز، غلام است

on such a day the sultan of the world is my servant.

گو شمع میارید در این جمع که امشب

Tell them not to bring a candle to this gathering, for tonight

در مجلس ما، ماه رخ دوست، تمام است

in our company the moon of the Friend's face is full.

در مذهب ما، باده، حلال است ولیکن

In our creed wine is lawful, but

بی‌روی تو ای سرو گل‌اندام، حرام است

without your face, O rose-limbed cypress, it is forbidden.

گوشم همه بر قول نی و نغمه چنگ است

My ear is all for the word of the reed and the song of the harp;

چشمم، همه، بر لعل لب و گردش جام است

my eye is all for the ruby lip and the passing of the cup.

در مجلس ما، عطر میامیز که ما را

Do not mix perfume into our gathering, for our senses

هر لحظه، ز گیسو‌ی تو، خوش‌بوی مشام است

are made fragrant every moment by your tresses.

از چاشنی قند مگو هیچ و ز شکر

Say nothing of the taste of candy or of sugar,

زآن رو که مرا از لب شیرین تو، کام است

for my delight comes from your sweet lip.

تا گنج غمت در دل ویرانه‌، مقیم است

Since the treasure of your grief is lodged in my ruined heart,

همواره مرا کوی خرابات، مقام است

my station is always the lane of the tavern.

از ننگ چه گویی که مرا نام ز ننگ است؟

Why speak of shame, when my name comes from shame?

وز نام چه پرسی که مرا ننگ ز نام است؟

And why ask about name, when my shame comes from name?

می‌خواره و سرگشته و رندیم و نظرباز

Wine-drinkers, wanderers, rends and lovers of beauty we are;

وآن کس که چو ما نیست در این شهر، کدام است؟

and who in this city is not like us?

با محتسبم، عیب مگویید که او نیز

Do not speak ill of me to the morals officer, for he too

پیوسته، چو ما در طلب عیش مدام است

is always, like us, in search of lasting pleasure.

حافظ! منشین بی‌می و معشوق، زمانی

Hafez, do not sit a moment without wine and the beloved,

کایام گل و یاسمن و عید صیام است

for these are the days of the rose and jasmine, and the Eid after the fast.