Rise, and pour joyful water

خیز و در کاسه زر آب طربناک انداز

Rise, and pour joyful water into the golden bowl,

پیشتر زان که شود کاسه سر خاک‌ انداز

before the bowl of the head becomes a scoop for dust.

عاقبت منزل ما وادی خاموشان است

Our final lodging is the valley of the silent;

حالیا غلغله در گنبد افلاک انداز

for now, raise a clamour beneath the dome of the heavens.

چشم آلوده‌نظر، از رخ جانان دور است

The eye stained by impure looking is far from the beloved's face;

بر رخ او نظر از آینه پاک انداز

look upon that face only from a clean mirror.

به سر سبز تو ای سرو که گر خاک شوم

By your green head, O cypress, when I have turned to dust,

ناز از سر بنه و سایه بر این خاک انداز

set aside your pride and cast your shade upon this dust.

دل ما را که ز مار سر زلف تو بخست

Our heart, which the snake of your curl has bitten,

از لب خود به شفاخانه تریاک انداز

send to the healing-house of your lips, where the antidote is.

ملک این مزرعه دانی که ثباتی ندهد

You know the ownership of this sown field gives no permanence:

آتشی از جگر جام، در املاک انداز

cast a fire from the heart of the cup into these estates.

غسل در اشک زدم کاهل طریقت گویند

I bathed myself in tears, for the people of the Way say:

پاک شو اول و پس دیده بر آن پاک انداز

first become pure, and then turn your eyes upon that Pure One.

یا رب آن زاهد خودبین که به جز عیب ندید

O Lord, that self-regarding ascetic who has seen nothing but faults:

دود آهیش در آیینه ادراک انداز

cast the smoke of a sigh upon the mirror of his perception.

چون گل از نکهت او جامه قبا کن حافظ

Like the rose at her fragrance, Hafez, tear your shirt open into a robe,

وین قبا در ره آن قامت چالاک انداز

and cast that robe down in the path of that graceful stature.