My tall, coquettish one

بالابلند عشوه‌گر نقش‌باز من

My tall, coquettish, image-playing one

کوتاه کرد قصه زهد دراز من

has cut short the long tale of my piety.

دیدی دلا که آخر پیری و زهد و علم

Did you see, heart, what in the end, despite my age, piety and learning,

با من چه کرد دیده معشوقه‌باز من؟

my beloved-gazing eye has done to me?

می‌ترسم از خرابی ایمان که می‌برد

I fear for the ruin of my faith, for the prayer-niche

محراب ابروی تو، حضور نماز من

of your eyebrow carries off the presence of my prayer.

گفتم به دلق زرق بپوشم نشان عشق

I said I would hide the sign of love beneath the cloak of pretence;

غماز بود اشک و عیان کرد راز من

but my tears were tale-bearers and revealed my secret.

مست است یار و یاد حریفان نمی‌کند

The friend is drunk and does not remember his companions;

ذکرش به خیر‌، ساقی مسکین‌نواز من

may he be spoken of kindly, my saqi who cares for the poor.

یا رب کی آن صبا بوزد کز نسیم آن

O Lord, when will that breeze blow by whose breath

گردد شمامه کرمش، کارساز من؟

the scent-ball of his kindness will set my affairs right?

نقشی بر آب می‌زنم از گریه، حالیا

For now I am drawing pictures on water with my weeping,

تا کی شود قرین حقیقت، مجاز من

until my metaphor becomes one with the real.

بر خود، چو شمع، خنده‌زنان، گریه می‌کنم

Like the candle, laughing, I weep over myself,

تا با تو سنگ‌دل چه کند سوز و ساز من؟

to see what my burning and enduring will do with you, hard of heart.

زاهد؛ چو از نماز تو کاری نمی‌رود

Ascetic, since nothing comes of your prayer,

هم مستی شبانه و راز و نیاز من

nothing comes either of my night's drunkenness and my pleading.

«حافظ»، ز گریه سوخت بگو حالش ای صبا

Hafez has burned away with weeping; O breeze, tell his state

با شاه دوست‌پرور دشمن‌گداز من

to my king, who cherishes friends and melts enemies.