My heart and faith are gone

دل و دینم شد و دلبر به ملامت برخاست

My heart and faith are gone, and the heart-stealer rose up in reproach;

گفت با ما منشین، کز تو سلامت برخاست

she said: "Do not sit with us, for well-being has risen and left you."

که شنیدی که در این بزم، دمی خوش بنشست؟

Whom have you heard of who sat happily for a moment at this banquet

که نه در آخر صحبت به ندامت برخاست

and did not rise at the end of the company in regret?

شمع اگر زان لب خندان به زبان، لافی زد

If the candle, with its tongue, boasted of those laughing lips,

پیش عشاق تو شب‌ها به غرامت برخاست

it rose up nightly before your lovers to pay the penalty.

در چمن، باد بهاری ز کنار گل و سرو

In the meadow, the spring wind, from beside the rose and cypress,

به هواداری آن عارض و قامت برخاست

rose up in devotion to that cheek and stature.

مست بگذشتی و از خلوتیان ملکوت

You passed by drunk, and among the secluded ones of heaven

به تماشای تو آشوب قیامت برخاست

a tumult like the resurrection rose up at the sight of you.

پیش رفتار تو پا برنگرفت از خجلت

Before your walk it could not lift a foot for shame,

سرو سرکش که به ناز از قد و قامت برخاست

the proud cypress that rose up so vain of its height.

حافظ این خرقه بینداز مگر جان ببری

Hafez, throw off this cloak, that you may come out alive,

کآتش از خرقه سالوس و کرامت برخاست

for the fire rose from the cloak of pretence and false miracles.