Many times I have said it

بارها گفته‌ام و بار دگر می‌گویم

Many times I have said it, and I say it once again:

که من دل‌شده این ره، نه به خود می‌پویم

heart-lost, I do not walk this road of my own accord.

در پس آینه، طوطی‌صفتم داشته‌اند

They have kept me like a parrot behind the mirror;

آن چه استاد ازل گفت بگو، می‌گویم

what the Master of eternity told me to say, I say.

من اگر خارم و گر گل چمن‌آرایی هست

Whether I am a thorn or a rose, there is one who tends the meadow,

که از آن دست که او می‌کشدم، می‌رویم

and as his hand draws me up, so I grow.

دوستان! عیب من بی‌دل حیران مکنید

Friends, do not find fault with me, heartless and bewildered;

گوهری دارم و صاحب نظری می‌جویم

I have a jewel, and I am looking for someone with an eye for it.

گر چه با دلق ملمع، می گلگون عیب است

Though rose-coloured wine is a fault in one who wears the patched cloak,

مکنم عیب کزو رنگ ریا می‌شویم

do not fault me, for with it I wash away the colour of hypocrisy.

خنده و گریه عشاق ز جایی دگر است

The laughter and tears of lovers come from another place:

می‌سرایم به شب و وقت سحر می‌مویم

I sing at night, and at dawn I mourn.

حافظم گفت که «خاک در میخانه مبوی»

Hafez told me: “Do not sniff the dust of the tavern door”;

گو «مکن عیب که من مشک ختن می‌بویم»

tell him: “Do not find fault, for I smell the musk of Khotan.”