Majnun Writing in the Sand

دید مجنون را یکی صحرانورد

A wanderer of the wastes saw Majnun

در میان بادیه بنشسته فرد

sitting alone in the middle of the desert,

ساخته بر ریگ ز انگشتان قلم

making a pen of his fingers on the sand,

می زند حرفی به دست خود رقم

tracing letters with his own hand.

گفت ای مفتون شیدا چیست این؟

He said, “Lovesick madman, what is this?

می‌نویسی نامه؛ سوی کیست این؟

You are writing a letter: who is it for?

هر چه خواهی در سوادش رنج برد

Whatever pains you take over its writing,

تیغ صرصر خواهدش حالی سترد

the blade of the gale will wipe it out at once.

کی به لوح ریگ باقی ماندش؟

How will it last on this tablet of sand

تا کسی دیگر پس از تو خواندش؟

for anyone else to read after you?”

گفت شرح حسن لیلی می‌دهم

He said, “I am telling of Layli’s beauty;

خاطر خود را تسلی می‌دهم

I am consoling my own heart.

می‌نویسم نامش اول وز قفا

I write her name first, and after it

می‌نگارم نامه عشق و وفا

I set down a letter of love and faithfulness.

نیست جز نامی ازو در دست من

I hold nothing of her but a name,

زان بلندی یافت قدر پست من

and from that height my lowly worth has risen.

ناچشیده جرعه‌ای از جام او

Without having tasted a drop from her cup,

عشق‌بازی می‌کنم با نام او

I play the lover with her name.”