Lights of kingship in your face

ای در رخ تو پیدا انوار پادشاهی

O you in whose face the lights of kingship shine,

در فکرت تو پنهان صد حکمت الهی

in whose thought a hundred divine wisdoms lie hidden,

کلک تو بارک الله بر ملک و دین گشاده

your pen, God bless it, has opened for the realm and the faith

صد چشمه آب حیوان از قطره سیاهی

a hundred springs of the water of life from one drop of ink.

بر اهرمن نتابد انوار اسم اعظم

The lights of the Greatest Name do not shine upon the demon;

ملک آن توست و خاتم فرمای هر چه خواهی

the realm is yours, and the seal: command whatever you wish.

در حکمت سلیمان هر کس که شک نماید

Whoever casts doubt on the wisdom of Solomon,

بر عقل و دانش او خندند مرغ و ماهی

the birds and the fish laugh at his reason and learning.

باز ار چه گاه گاهی بر سر نهد کلاهی

Though the falcon now and then wears a cap upon its head,

مرغان قاف دانند آیین پادشاهی

the birds of Mount Qaf know the true custom of kingship.

تیغی که آسمانش از فیض خود دهد آب

A sword that heaven tempers from its own bounty

تنها جهان بگیرد بی منت سپاهی

will take the world alone, owing nothing to an army.

کلک تو خوش نویسد در شأن یار و اغیار

Your pen writes beautifully about friend and stranger alike:

تعویذ جان‌فزایی افسون عمرکاهی

a life-giving amulet, a life-shortening spell.

ای عنصر تو مخلوق از کیمیای عزت

O you whose substance was made from the alchemy of honour,

و ای دولت تو ایمن از وصمت تباهی

and whose fortune is safe from the stain of ruin,

ساقی بیار آبی از چشمه خرابات

saqi, bring water from the spring of the tavern,

تا خرقه‌ها بشوییم از عجب خانقاهی

so we may wash our cloaks of the khanqah's self-regard.

عمری‌ست پادشاها کز می تهی‌ست جامم

It has been a lifetime, O king, that my cup is empty of wine;

اینک ز بنده دعوی، وز محتسب گواهی

here is the claim from your servant, and the witness from the market inspector.

گر پرتوی ز تیغت، بر کان و معدن افتد

If a ray of your sword should fall upon the mine,

یاقوت سرخ‌رو را بخشند رنگ کاهی

it would turn the red-faced ruby the colour of straw.

دانم دلت ببخشد بر عجز شب‌نشینان

I know your heart will forgive the helplessness of those who sit up at night,

گر حال بنده پرسی از باد صبحگاهی

if you ask the morning breeze about your servant's state.

جایی که برق عصیان بر آدم صفی زد

Where the lightning of disobedience struck even Adam the Pure,

ما را چگونه زیبد دعوی بی‌گناهی؟

how could it suit us to claim that we are without sin?

حافظ چو پادشاهت گهگاه می‌برد نام

Hafez, since your king now and then speaks your name,

رنجش ز بخت منما بازآ به عذرخواهی

do not show resentment at fortune; come back and ask pardon.