I hope for kindness from the Friend

دارم امید عاطفتی از جناب دوست

I hold out hope of kindness from the Friend's presence:

کردم جنایتی و امیدم به عفو اوست

I have done wrong, and my hope is in His pardon.

دانم که بگذرد ز سر جرم من که او

I know He will pass over my offence, for though

گر چه پریوش است ولیکن فرشته‌خوست

He has the face of a fairy, He has the nature of an angel.

چندان گریستیم که هر کس که برگذشت

We wept so much that everyone who passed by,

در اشک ما چو دید روان گفت «کاین چه جوست؟»

seeing our tears run on, said: "What stream is this?"

هیچ است آن دهان و نبینم از او نشان

That mouth is nothing at all, and I can see no trace of it;

موی است آن میان و ندانم که آن چه موست

that waist is a hair, and I do not know what kind of hair.

دارم عجب ز نقش خیالش که چون نرفت

I wonder how the image of her face has not left

از دیده‌ام که دم به دمش کار شست و شوست

my eyes, whose work each moment is washing and rinsing.

بی گفت و گوی زلف تو دل را همی کشد

Without a word, your curl draws the heart along;

با زلف دلکش تو که را روی گفت و گوست؟

against your heart-drawing curl, who would dare to argue?

عمری‌ست تا ز زلف تو بویی شنیده‌ام

It is a lifetime since I caught a scent from your curl,

زان بوی در مشام دل من هنوز بوست

and from that scent, the nostrils of my heart are fragrant still.

حافظ بد است حال پریشان تو، ولی

Hafez, your scattered state is a sorry one, but

بر بوی زلف یار پریشانیت نکوست

for the scent of the beloved's curl, your distraction suits you.