Have mercy on this stranger

گفتم ای سلطان خوبان رحم کن بر این غریب

I said: "O sultan of the fair, have mercy on this stranger."

گفت در دنبال دل، ره گم کند مسکین غریب

She said: "Following the heart, the poor stranger loses his way."

گفتمش مگذر زمانی، گفت معذورم بدار

I said: "Stay a moment." She said: "Hold me excused:

خانه پروردی چه تاب آرد غم چندین غریب

how can one raised at home bear the grief of so many strangers?"

خفته بر سنجاب شاهی نازنینی را چه غم؟

What care has a darling asleep on royal sable

گر ز خار و خاره سازد بستر و بالین غریب

if the stranger makes his bed and pillow of thorn and stone?

ای که در زنجیر زلفت جای چندین آشناست

O you in the chain of whose curl so many friends have their place,

خوش فتاد آن خال مشکین بر رخ رنگین غریب

how lovely that musky mole has fallen on your bright cheek, a stranger there.

می‌نماید عکس می، در رنگ روی مه وشت

The reflection of wine in the colour of your moonlike face

همچو برگ ارغوان بر صفحه نسرین، غریب

shows like a Judas-tree petal on a page of white roses, strange.

بس غریب افتاده است آن مور خط، گرد رخت

Most strange has that ant-line of down fallen around your cheek,

گرچه نبود در نگارستان، خط مشکین غریب

though in a gallery of paintings a musky line is nothing strange.

گفتم ای شام غریبان طره شبرنگ تو

I said: "O curl of yours, dark as the evening of exiles,

در سحرگاهان حذر کن چون بنالد این غریب

beware at dawn, when this stranger cries out."

گفت حافظ آشنایان در مقام حیرتند

She said: "Hafez, even those who know the way stand here bewildered;

دور نبود گر نشیند خسته و مسکین غریب

it is no wonder if the stranger sits weary and poor."