Friends, in the season of the rose

دوستان وقت گل آن به که به عشرت کوشیم

Friends, in the season of the rose it is best to strive for pleasure;

سخن اهل دل است این و به جان بنیوشیم

this is the word of the people of heart, so let us listen with our souls.

نیست در کس کرم و وقت طرب می‌گذرد

There is generosity in no one, and the time of joy is passing;

چاره آن است که سجاده به می بفروشیم

the remedy is to sell the prayer-mat for wine.

خوش هوایی‌ست فرح‌بخش خدایا بفرست

The air is lovely and gladdening; O God, send

نازنینی که به رویش می گل‌گون نوشیم

a sweet one before whose face we may drink rose-coloured wine.

ارغنون ساز فلک ره‌زن اهل هنر است

The sky that plays the organ waylays the gifted;

چون از این غصه ننالیم و چرا نخروشیم؟

how should we not lament this grief, why should we not cry out?

گل به جوش آمد و از می نزدیمش آبی

The rose has come to the boil, and we have not sprinkled it with wine;

لاجرم زآتش حرمان و هوس می‌جوشیم

no wonder we seethe in the fire of loss and longing.

می‌کشیم از قدح لاله شرابی موهوم

We draw an imagined wine from the tulip's cup;

چشم بد دور که بی‌مطرب و می مدهوشیم

may the evil eye stay far: without minstrel or wine we are senseless.

حافظ این حال عجب با که توان گفت که ما

Hafez, to whom can one tell this strange state, that we

بلبلانیم که در موسم گل خاموشیم

are nightingales who, in the season of the rose, are silent?