Crowned heads serve your drunken eye

غلام نرگس مست تو، تاجداران‌اند

Those who wear crowns are slaves of your drunken narcissus eye;

خراب باده لعل تو، هوشیاران‌اند

the sober are ruined by the wine of your ruby lip.

تو را صبا و مرا آب دیده شد غماز

For you the breeze became the tell-tale, and for me the water of my eyes;

وگرنه عاشق و معشوق، رازداران‌اند

otherwise, lover and beloved both keep their secrets.

ز زیر زلف دوتا چون گذر کنی، بنگر

When you pass beneath your doubled curl, look

که از یمین و یسارت چه سوگواران‌اند!

how many mourners stand to your right and your left!

گذار کن چو صبا بر بنفشه‌زار! و ببین

Pass like the breeze over the bed of violets, and see

که از تطاول زلفت چه بی‌قراران‌اند!

how restless they are from the long reach of your curl!

نصیب ماست بهشت، ای خداشناس! برو!

Paradise is our portion; go your way, O knower of God,

که مستحق کرامت، گناهکاران‌اند

for it is the sinners who are worthy of grace.

نه من بر آن گل عارض، غزل سرایم و بس

I am not the only one who sings ghazals to that rose cheek;

که عندلیب تو از هر طرف، هزاران‌اند

your nightingales, on every side, are in their thousands.

تو دستگیر شو! ای خضر پی‌خجسته! که من

Take my hand, O Khezr of the blessed step, for I

پیاده می‌روم و همرهان، سواران‌اند

am going on foot, and my companions ride.

بیا به میکده! و چهره، ارغوانی کن!

Come to the tavern and let your face glow like the judas-tree;

مرو به صومعه کآنجا سیاه‌کاران‌اند!

do not go to the cloister, for there are those whose deeds are dark.

خلاص «حافظ» از آن زلف تابدار مباد!

May Hafez never be freed from that twisting curl,

که بستگان کمند تو، رستگاران‌اند

for those bound in your lasso are the ones who are saved.