At the evening prayer of strangers

نماز شام غریبان چو گریه آغازم

At the evening prayer of strangers, when I begin to weep,

به مویه‌های غریبانه، قصه پردازم

I tell my story in the laments of exile.

به یاد یار و دیار آنچنان بگریم زار

In memory of my friend and my homeland I weep so bitterly

که از جهان ره و رسم سفر براندازم

that I would wipe the ways and customs of travel from the world.

من از دیار حبیبم نه از بلاد غریب

I am from my beloved's country, not from the cities of strangers;

مهیمنا به رفیقان خود رسان بازم

O Protector, bring me back to my companions.

خدای را مددی ای رفیق ره تا من

For God's sake, help me, companion of the road, so that I

به کوی میکده دیگر علم برافرازم

may raise my banner once more in the lane of the tavern.

خرد ز پیری من کی حساب برگیرد؟

How can reason take account of my old age,

که باز با صنمی طفل، عشق می‌بازم

when once again I play at love with a young idol?

بجز صبا و شمالم نمی‌شناسد کس

No one knows me but the east wind and the north wind;

عزیز من! که بجز باد نیست دم‌سازم

my dear, I have no companion but the wind.

هوای منزل یار، آب زندگانی ماست

Longing for the beloved's dwelling is our water of life;

صبا بیار نسیمی ز خاک شیرازم

breeze, bring me a breath from the soil of my Shiraz.

سرشکم آمد و عیبم بگفت روی به روی

My tears came and told my faults to my face;

شکایت از که کنم؟ خانگی‌ست غمازم

of whom should I complain? My tell-tale lives in my own house.

ز چنگ زهره شنیدم که صبح‌دم می‌گفت

I heard the harp of Venus say at dawn:

«غلام حافظ خوش‌لهجه خوش‌آوازم»

"I am the servant of Hafez, sweet of speech and sweet of voice."