At dawn the bird spoke to the rose

صبحدم مرغ چمن با گل نوخاسته گفت

At dawn the bird of the meadow said to the newly opened rose:

ناز کم کن که در این باغ بسی چون تو شکفت

"Be less proud, for many like you have bloomed in this garden."

گل بخندید که از راست نرنجیم ولی

The rose laughed: "The truth does not hurt us, but

هیچ عاشق سخن سخت به معشوق نگفت

no lover ever spoke harsh words to his beloved."

گر طمع داری از آن جام مرصع می لعل

If you want ruby wine from that jewelled cup,

ای بسا در که به نوک مژه‌ات باید سفت

ah, how many pearls you must pierce with the tips of your lashes!

تا ابد بوی محبت به مشامش نرسد

The scent of love will never reach the senses of anyone

هر که خاک در میخانه به رخسار نرفت

who has not swept the dust of the tavern door with his cheek.

در گلستان ارم دوش چو از لطف هوا

Last night in the garden of Eram, when, in the softness of the air,

زلف سنبل به نسیم سحری می‌آشفت،

the hyacinth's curl was stirred by the breeze of dawn,

گفتم: «ای مسند جم! جام جهان‌بینت کو؟»

I said, "O throne of Jamshid, where is your world-seeing cup?"

گفت: «افسوس که آن دولت بیدار بخفت!»

It said, "Alas, that wakeful fortune has fallen asleep."

سخن عشق نه آن است که آید به زبان

The speech of love is not something that comes to the tongue;

ساقیا می ده و کوتاه کن این گفت و شنفت

saqi, give the wine, and cut short this talk and listening.

اشک حافظ، خرد و صبر، به دریا انداخت

The tears of Hafez threw reason and patience into the sea:

چه کند؟ سوز غم عشق نیارست نهفت

what could he do? He could not hide the burning of love's grief.