A good omen

سر ارادت ما و آستان حضرت دوست

Our head of devotion, and the threshold of the Friend's presence:

که هر چه بر سر ما می‌رود ارادت اوست

for whatever befalls our head is the Friend's will.

نظیر دوست ندیدم، اگر چه از مه و مهر

I have seen no equal to the Friend, though I set the moon and sun

نهادم آینه‌ها در مقابل رخ دوست

as mirrors facing the Friend's face.

صبا ز حال دل تنگ ما چه شرح دهد؟

What can the breeze tell of the state of our narrow heart,

که چون شکنج ورق‌های غنچه تو بر توست

folded layer on layer like the petals of a bud?

نه من سبوکش این دیر رندسوزم و بس

I am not the only jar-carrier in this monastery that burns the rends;

بسا سرا که در این کارخانه سنگ و سبوست

many a head in this workshop has been broken between stone and jar.

مگر تو شانه زدی زلف عنبرافشان را؟

Was it you who combed that ambergris-scattering curl,

که باد غالیه‌سا گشت و خاک عنبربوست

that the wind has turned to perfume and the earth smells of ambergris?

نثار روی تو هر برگ گل که در چمن است

Scattered before your face is every rose petal in the meadow;

فدای قد تو هر سروبن که بر لب جوست

a ransom for your stature is every cypress on the bank of the stream.

زبان ناطقه در وصف شوق نالان است

The speaking tongue falls to lamenting when it tries to describe longing;

چه جای کلک بریده‌زبان بیهده‌گوست؟

what room is there for the idle pen with its slit tongue?

رخ تو در دلم آمد مراد خواهم یافت

Your face came into my heart: I shall find my desire,

چرا که حال نکو در قفای فال نکوست

for a good state follows on the heels of a good omen.

نه این زمان دل حافظ در آتش هوس است

Not only now is Hafez's heart in the fire of desire;

که داغدار ازل همچو لاله خودروست

like the wild tulip, it has borne its brand since the first day.